Ora et Labora

3. Papa & Mama

2010-12-13T10:30:00.010+01:00

De relatie tussen ouder en kind is de enige relatie ter wereld waarbij het scheiden van de wegen het doel is. Ouders beginnen vanaf dag 1 met de voorbereiding van deze uiteindelijk scheiding. Spelen, lachen, lopen, praten, schrijven; al deze ontwikkelingen zorgen voor de totstandkoming van een zelfstandig individu, waar ouders toch wel een erg groot aandeel in hebben. (Het optrekken van de lippen, wat wij lachen noemen, is trouwens een oerinstinct om te laten zien dat je ongevaarlijk bent, maar dat is weer een heel ander onderwerp.) Maar ik zal hier geen semi wetenschappelijk praatje over het ouderschap houden, ik zal iets vertellen over mijn eigen ouders.
Als kind zeg je vaak 'ik heb de liefste papa en mama in de hele wereld!' Als puber begin je daar anders over te denken en als volwassenen komt daar weer een andere visie bij. Ik kan met mijn hand op mijn hart nog steeds zeggen 'ik heb de liefste papa en mama in de hele wereld!' Ja, ik ben volwassen, ja, ik woon al bijna 10 jaar niet meer thuis en ja, ik heb al jaren mijn eigen huishouden met vriend en hond. Toch is mijn visie nooit veranderd, mijn kindergevoel ten opzicht van mijn ouders voelt nog steeds hetzelfde. Ik zeg wel eens tegen mensen dat ik een hippie opvoeding heb gehad. Dat is wellicht niet een hele goede omschrijving, mijn ouders waren geen kleurig, zingende hippies met gitaren in de hand en bloemen in het haar. Naar mijn beste weten hebben zij zelfs niet eens echt meegedaan in de werkelijke hippie gemeenschap. Toch is mijn opvoeding niet traditioneel geweest. We, mijn twee zussen en ik, hadden helemaal niet veel regels, we kregen veel vrijheid en persoonlijke ruimte. Mijn moeder was (naast al haar vrijwilligerswerk) thuis en stond altijd en eeuwig voor ons klaar met knuffels, kussen, thee, koekjes en creatieve ideeen. Mijn vader werkte, maar was daardoor absoluut niet minder betrokken of aanwezig dan mijn moeder. Zoals ik het me herinner waren ze er altijd wanneer je ze nodig had (en ook als dat niet het geval was...). Mijn ouders hadden en hebben een bijzondere manier van opvoeden, kinderen staan altijd centraal, alles kan en zal hiervoor wijken. Hierdoor voelde ik me altijd extreem gewaardeerd en kon ik mij ontwikkelen tot de zelfstandige individu die ik nu ben.
Nu ik volwassen ben kan ik terugkijken op mijn jeugd en mijn opvoeding en merk dat ik vreselijk trots ben op de opvoed-manier die mijn ouders hebben gehanteerd. Hoe moeilijk moet het zijn om te weten dat er een dag komt waarop je kind zegt 'enorm bedankt voor alles, ik ga nu mijn eigen weg.' Mission accomplished, maar daardoor niet per definitie gezellig, fijn of leuk. Ik ben blij dat wij nog steeds zo'n goede band hebben dat ik mijn eigen weg met ze wil delen en ik ben heel blij ben dat ik ze regelmatig op mijn weg tegenkom.
Lieve papa en mama, ik hou van jullie!

2 Eerste liefde

2010-11-14T10:35:00.004+01:00

Eerste liefde, dat gaat natuurlijk veel verder terug dan die ene jongen waar ik ooit heel erg verliefd op was, de eerste keer vlinders in je buik en een blos op je wangen. Nee hoor, mijn eerste liefde is al ontstaan vanaf mijn geboorte en begon zich duidelijk te vertonen rond mijn eerste levensjaar. Deze liefde was gericht tot Poco. Ik heb het hier natuurlijk over onze hond, een zwart gestroomde Franse Bulldog. Ik hield echt heel veel van dat beest, samen met Poco in de mand (herstel: ZIJN mand) zitten was een dagelijks ritueel. Om in die mand te komen met mijn kleine mollige baby-beentjes had ik een uiterst effectieve methode bedacht: het nekvel van Poco als handvat gebruiken. Maar goed dat de liefde wederzijds was en Poco dus zonder piepen mij gebruik liet maken van deze methode.
Deze eerste liefde heeft zich in de loop van de tijd ontwikkeld naar een chronische liefde. Nu 27 jaar later is die liefde nog net zo sterk als toen, het bewijs daarvan ligt nu op mijn schoot in de vorm van mijn Franse Bulldog Spijker. Mensen zeggen vaak dat je eerste liefde altijd bij je blijft, deze heeft een bepaald plekje in je hart veroverd dat niet meer beschikbaar is voor een andere liefde. Wat ben ik blij dat mijn hart-plekje nog iedere dag gebruikt wordt!

1. Ik

2010-11-02T10:13:00.003+01:00

Introduceer jezelf, wie ben je? Dit zou een hele ingewikkelde en uitgebreide vraag kunnen zijn. Wie ben je nu werkelijk?? Ehm ja, ik ga de vraag opvatten zoals deze vroeger werd gesteld bij een eerste kennismaking op je nieuwe school / kamp / sportvereniging.
Ik ben Jaël, een vrouw van 27 jaar. Samen met mijn vriend Rolf woon ik in een appartement in de binnenstad van Tilburg. Drie minuten fietsen vanaf mijn huis ligt het Regionaal Archief Tilburg, waar ik werk in het onderzoekerscentrum. Dit werk sluit mooi aan op de opleiding geschiedenis die ik volgde aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Naast geschiedenis heb ik ook mijn pedagogiek diploma (inlc. docent graad) en heb ik de opleiding onderwijsassistent aan het MBO afgerond. Tja, het is nu eenmaal een lange weg van de mavo naar de universiteit...
Ik heb een hele lieve hond, Spijker. (eigenlijk had ik liever een zeehond, maar ik denk dat ik dan ruzie krijg met Lenie 't Hart) Spijker is een Franse bulldog, dezelfde soort die mijn ouders vroeger ook hadden. Ik heb ook nog een kat, Mushu, maar die besloot bij mijn ouders te blijven wonen toen ik op kamers ging, dus die telt niet echt mee.(sorry Mushu)
Ik hou van lezen, sigaretten, handwerken (lees: breien, vilten, schilderen, naaien), luisteren en praten, Martini, werken, zwemmen, thee drinken (al dan niet met gezelschap) film kijken, Speculoos en Gerard Butler. Ik hou niet van dikke friet, spinnen, microvezel doekjes, eet-wedstrijden, Saw, mensen die vol zijn van zichzelf, Tom Cruise en mensen die zeiken over geld.
Gaande weg zullen er vast nog veel meer dingen over mij naar boven komen, maar met deze korte en rommelige introductie ben ik nu officieel gestart met The Thirty Day Challenge!

The Thirty Day Challenge

2010-11-02T10:09:00.001+01:00

Via de blog van een bekende van me stuitte ik op deze Challenge. Dertig dagen lang een blog bijhouden over van alles en nog wat.(ik besluit nu vast dat dit dertig keer een dag wordt, ipv dertig dagen achter elkaar) Boeiende en wellicht minder boeiende onderwerpen en vragen zullen de revue passeren. Ik ben benieuwd hoeveel van mijzelf ik met de wereld wil delen, ik sta toch niet bekend als de meest open persoon van Nederland. Wie weet verbaas ik mezelf en jullie met verhalen uit mijn uiterst spannende leven...

De dertig vragen van de Challenge:
Day 01 - Introduce yourself
Day 02 - Your first love
Day 03 - Your parents
Day 04 - What you ate today
Day 05 - Your definition of love
Day 06 - Your day
Day 07 - Your best friend
Day 08 - A moment
Day 09 - Your beliefs
Day 10 - What you wore today
Day 11 - Your siblings
Day 12 - What’s in your bag
Day 13 - This week
Day 14 - What you wore today
Day 15 - Your dreams
Day 16 - Your first kiss
Day 17 - Your favourite memory
Day 18 - Your favourite birthday
Day 19 - Something you regret
Day 20 - This month
Day 21 - Another moment
Day 22 - Something that upsets you
Day 23 - Something that makes you feel better
Day 24 - Something that makes you cry
Day 25 - A first
Day 26 - Your fears
Day 27 - Your favourite place
Day 28 - Something that you miss
Day 29 - Your aspirations
Day 30 - One last moment

Afkicken

2010-09-17T10:16:00.004+02:00

Hhmm...daar zit ik dan, met mijn zojuist ontvangen certificaat voor de 23 archiefdingen cursus op m'n schoot. Tja en nu? Ik ben inmiddels gewend geraakt aan het maken van de opdrachten en het onderzoeken van allerlei web 2.0 mogelijkheden. Nee, gewend klinkt misschien wat te min, ik heb er steeds veel plezier aan beleeft. Op verschillende momenten heb ik zowel op mijn werk als thuis zitten speuren op het net naar die ene toepassing of link. Ik mis het al een beetje...
Tijd voor iets anders, aan alle goede dingen komt een eind. Wellicht dat ik mijn web 2.0 speurtocht zelf gewoon voortzet, zoekend naar nieuwe ontwikkelingen. Met mijn blog kan ik iedereen (nou ja, die twee mensen die mijn blogs lezen) op de hoogte houden. Ja goed idee, een nieuwe start, ik ga ervoor!

#23 Einde, het was leuk, bedankt.

2010-09-16T15:44:00.007+02:00

Ja, daar is ie dan, het einde van de cursus 23 archiefdingen. Het lijkt nog niet zo heel lang geleden dat ik ermee begon, maar stiekem is er toch wel meer dan een half jaar overheen gegaan. Wat heb ik er nou van gevonden? Dat heb ik aan de hand van de opgestelde vragen bij ding 23 proberen te beantwoorden.

1 Wat waren je favoriete Dingen die je onderweg hebt leren kennen en gebruiken?
Mijn top 3 van favoriete dingen:
1) Librarything, omdat lezen nou eenmaal 'mijn ding' is.
2) Footnotes, een heerlijke website waar ik graag verdwaal tijdens een van mijn vrije dagen / avonden. Geschiedenis blijft een geweldig onderwerp en Footnotes gaat hier op een ontzettend leuke en leerzame manier mee om.
3) Facebook, voor mij al een bekend onderwerp, maar daarom niet minder leuk. In contact staan met fijne vrienden en kennisen op de makkelijkste manier die er is.
Ik heb alle dingen kunnen gebruiken, en gebruik ze nog steeds allemaal. Sommige hebben een plek gevonden in mijn werkleven, zoals tagging, RSS feeds en genealogie. Andere hebben vooral binnen met priveleven gretig aftrek gevonden zoals Librarything, Facebook en Youtube.

2 Wat heeft dit leerprogramma “gedaan” met jou en met de organisatie waar je werkt?
Het programma heeft mijn ogen geopend voor de mogelijkheden die web 2.0 te bieden heeft. Ik dacht voor de aanvang dat dit niet echt een spetterende cursus zou worden, erg theoretisch en ICT-kennis gericht. Het blijkt dat web 2.0 (hier en daar met wat hulp)veel gebruiksvriendelijker en voornamelijk uitdagender is dan ik had kunnen bedenken. Een cursus volgen voor je werk, waarin je wordt geacht te Twitteren, je vakantiefoto's op Flickr te zetten en RSS feeds te maken van alles wat je leuk vindt, mwah da's toch geen straf! ;-)
Daarnaast heeft het me ideeën gegeven hoe ik / wij het archief meer toegankelijk kunnen maken voor de hedendaagse snelle medemens. Als wij via een aantal web 2.0 toepassingen mensen kunnen bereiken waar we anders geen contact mee zouden kunnen krijgen dan heeft het nut van deze cursus zich bewezen.

3 Waren er dingen die je verrasten, als onverwacht resultaat van dit programma?
Een aantal 'dingen' had ik nog nooit eerder bekeken of zelfs nog nooit van gehoord, zoals Footnotes, Librarything en mashups. Vooral de eerste twee hebben me blij verrast, ik heb in de tussentijd al meer dan eens gebruik gemaakt van deze websites (zij het wel voor persoonlijke doeleinden). Ik had ook niet gedacht zoveel kennis te vergaren over onderwerpen die ik al dacht te kennen, zoals Flickr en Twitter. Al met al heb ik van alle opdrachten iets geleerd en de meeste pas ik nu ook toe in mijn werk- en privéleven.

4 Wat kan er gedaan worden om 23 Archiefdingen te verbeteren?
Ik denk dat het belangrijk is om de dingen structureel om de zoveel tijd te bekijken en waar nodig aan te vullen of te vervangen. Ik heb geleerd dat web 2.0 nog steeds ontzettend in ontwikkeling is, het blijft zich aanpassen, veranderen en evolueren. Om de cursus zo goed mogelijk te maken dienen de makers zich dus af te vragen of de bestaande opdrachten nog voldoende zijn. Ik kan me zo voorstellen dat over een tijd de opdracht over Google maps of Facebook aangepast kan worden, omdat de meeste mensen die internetten hier al wel eens van hebben gehoord. Ook nieuwe toepassingen kunnen een verrijking zijn voor de cursus.

5 En vul aan: “23-Archiefdingen was voor mij …”
... een leerzame, soms vermoeiende, maar altijd uitdagende ontdekkingstocht door de wereld van web 2.0.

#22 iPhone is my friend

2010-09-15T15:33:00.008+02:00

Aha, ding 22 is er een naar mijn hart. Ik ben zelf ongeveer een jaar de trotse bezitter van een iPhone 3GS and I love it! Nooit gedacht dat het iets voor mij zou zijn, bij het zien van zo'n blitse smartphone was mijn eerste reactie altijd "oh god, direct mol ik 'm!" Maar toen de vreselijk goed getrainde meneer van de Tmobile winkel mij toch een (gratis) iPhone wist aan te smeren was ik gelijk verkocht. Oneindig veel mogelijkheden, op vrijwel ieder gebied. Natuurlijk is een internetabonnement daarbij wel een vereiste, maar wat heb je nou aan een smartphone zonder internet? Ik heb al wel eens bij een vriend van mij een augmented reality app gezien, maar het was toen niet tot me doorgedrongen dat ik daar ook iets mee zou kunnen. Via ding 22 kom ik er toch weer bij uit. Nou daar gaan we, op mijn werkplek tover ik m'n iPhone uit de tas en zoek naar Layar, zoals is aanbevolen. Gedownload (of is het downgeload?? klinkt wel leuker)en meteen uitproberen. Heel geinig dat ik kan zien dat er iemand op 17 meter afstand een twitterbericht heeft achtergelaten. Maar huizen die te koop staan, bedrijven en musea in de buurt vind ik ook al snel. De mens hoeft steeds minder moeite te doen om iets uit te zoeken, ga gewoon met je hippe telefoon ergens staan en de omgeving vertelt haar eigen verhaal --> prachtig. Augemented reality heeft echter veel meer voor de iPhone gebruiker in de aanbieding, zo download ik ook het geweldige Star Walk en Acrossair. deze laatste is ongeveer hetzelfde als Layar, maar dan wat gebruiksvriendelijker en duidelijker (vind ik). Voor iedereen met een iPhone: download Star Walk want het is echt een super app! (mijn vriend en ik hebben vannacht midden op straat als idioten via m'n telefoon naar de hemel staan staren)

Archieven zouden denk ik ook op deze markt in kunnen spelen. Wellicht het maken van een eigen app, waarbij de website in kleinere en compactere vorm aangeboden kan worden, of in elk geval de hoogtepunten weergegeven worden. Een algemene app, waar alle archieven in Nederland bij elkaar verzameld zijn, waar je meteen kan opzoeken welk archief waar ligt (indien mogelijk met een link naar Google maps) en de algemene informatie. Daarnaast zouden archieven ook kunnen werken met Geocaching. Dit is een leuke en vernieuwende manier van speuren, archieven zouden zich kunnen richten op bepaalde historische punten / plekken waar de speurder aan de hand van coördinaten boeiende informatie kan krijgen. Een medewerker van Regionaal Archief Tilburg is op dit moment bezig om een dergelijke speurtocht op te zetten.
Smartphones en de bijbehorende apps zijn een gat in de markt waar archieven zich zeker bij aan kunnen sluiten!

#21 Futuristische archieven

2010-09-15T13:01:00.004+02:00

Web 2.0 is hot! Tegenwoordig wordt vrijwel overal '2.0' achter gezet en het is ineens vernieuwd, digitaal, open en vooral helemaal van nu. Zo ook met archieven, archivarissen en archiefdiensten. Op dit moment ben ik bezig met het bestuderen een studie genaamd 'De Virtuele Archivaris' over digitale dienstverlening in een virtuele studiezaal: het toppunt van web 2.0 gebruik op archief-niveau lijkt me. De websites die bij ding 21 worden gegeven zijn voor de medewerkers van archiefdiensten of serieus geïnteresseerden in het archiefwezen en de ontwikkelingen hierbinnen. Bij Archief 2.0 vormen de blog en het forum de basis voor uitwisseling. Ik denk dat het een hele concrete en directe vorm van uitwisseling is tussen verschillende mensen verspreid over het hele land, die allemaal toch om een of andere reden met elkaar te maken hebben of in dezelfde (werk)omgeving verkeren. Juist door al deze mensen bij elkaar te brengen via Archief 2.0 kan je binnen één 'databank' een grote diversiteit aan kennis en ervaring aanspreken. Bijvoorbeeld bij de forum-post 'De digitale student komt in archieven niet aan zijn trekken ?' zijn er verschillende mensen die reageren, ieder zijn eigen ideeën meenemend in het antwoord.
Voor de insiders van archievenland zijn dit soort websites waardevolle toevoegingen!

#20 Footnotes has a Dream!

2010-09-10T16:25:00.015+02:00

Annotatie Stamp Act of 1765.

An Act for granting and applying certain Stamp
Duties, and other Duties, in the British Colonies
and Plantations in America, towards
further defraying the Expences of defending,
protecting, and securing the same; and for
amending such Parts of the several Acts of
Parliament relating to the Trade and Revenues
of the said Colonies and Plantations,
as direct the Manner of determining and recovering
the Penalties and Forfeitures therein mentioned.

Uitgebreid rondgekeken op Footnotes, voor de aller eerste keer ooit. Mijn interesse in geschiedenis ligt vooral binnen Europa en het middeleeuwse tijdperk, maar dat maakt Footnotes niet minder boeiend. Even oefenen met de manier van zoeken, helaas wordt de zoekterm letterlijk genomen, een typfout wordt niet 'herkend', zoals dat bij Google wel het geval is. In het begin had ik ook niet door dat meerdere woorden tussen haakjes moeten staan, waardoor ik het resultaat aanzienlijk kon verkleinen. Oké, uiteindelijk heb ik mijn zoekterm zonder fouten en tussen haakjes staan --> "Stamp Act". (dit was een van de eerste historische gebeurtenissen in de Amerikaanse geschiedenis die in mij opkwam, vraag me niet waarom) Het resultaat 910 matches found, in Images en Footnote pages. Ik ben op zoek naar (een versie van) de Stamp Act uit 1765 en die vind ik zowaar bij een member upload. Of member upload gratis is kan ik niet achterhalen, maar ik kan de scan in ieder geval wel gewoon openen. Hierboven is mijn annotatie te lezen van de inleiding. De member upload is ook weer terug te vinden bij de member discovories.
Nu ook nog een foto in spotlight zetten. Ik kies hiervoor een plaat met daarop de samenzweerders van de moord op Abraham Lincoln. Mary Surratt wordt door mij uitgelicht met bijpassende tekst: First woman executed by the United States federal government (one of the conspirators in the death of President Lincoln).
Wat deze Footnotes voor het Regionaal Archief Tilburg zouden kunnen doen weet ik nog niet. Ik heb uitgebreid rond gekeken, maar kom eigenlijk alleen maar Amerikaanse geschiedenis tegen. Wellicht dat er met member uploads gewerkt kan worden om gegevens en bestanden te plaatsen, maar ik denk dat er niet heel veel Nederlanders op deze webiste opzoek zullen gaan naar vaderlandse geschiedenis.
Mijn kennis van de Amerikaanse geschiedenis is hierbij in elk geval wel weer wat opgekrikt!

#19 One big family

2010-09-10T13:10:00.006+02:00

Genealogie via internet is echt ideaal en ontzettend veelzijdig. Er zijn websites die zich richten op één bepaalde familienaam, zoals familie Van Amelsfort en anderen die zich richten op algemene genealogie, zoals Genlias. Vooral binnen het archiefwezen zijn websites als deze heel handig in gebruik. Als iets moeilijk of niet te vinden is in het onderzoekerscentrum, dan biedt het internet ook nog diverse zoekmogelijkheden. Naast de eigen website, waar ook erg veel genealogische gegevens op staan, bieden professionals en 'amateurs' net weer wat meer extra informatie. Het Regionaal Archief Tilburg maakt goed gebruik van deze extra kennis. Tientallen stambomen en andere genealogische sites zijn bij elkaar geplaatst op de website van het archief. Al deze links hebben iets te maken met genealogie binnen het werkgebied van het archief.
Persoonlijk heb ik niet zo heel veel met genealogie en stambomen. Ik vind het erg leuk om mensen te helpen bij dergelijke onderzoeken, maar in mijn eigen familie-stamboom ben ik niet zo geïnteresseerd. Jaja ik weet het, shame on me als archiefmedewerker niet geïnteresseerd in m'n eigen familiegeschiedenis... Wellicht dat het komt omdat ik mijn familie niet zo goed ken. Zowel mijn vaders als mijn moeders familie wonen ver weg en dus heb ik daar nooit een band mee opgebouwd. Het spijt me ook niet, het gezin waar ik uit kom is warm genoeg om wel tien families te vervangen. Maar ja, of dit de reden is voor mijn afwezige interesse? Misschien is het zoeken naar de wortels van je bestaan gewoon niet aan mij besteed; laat mij maar mensen helpen, daar wordt ik veel vrolijker van!
Van de genealogische bron Familysearch Indexing Tool heb ik werkelijk niks kunnen maken. Ik begrijp niet hoe de site werkt en heb na veel pielen nog steeds geen idee wat ik met deze site zou kunnen, zowel persoonlijk als voor het archief. Deze site, besluit ik, laat ik over aan anderen die er wel meer van begrijpen.

#18 Ik lees, jij leest, wij lezen

2010-09-07T09:11:00.006+02:00

Librarything is echt iets voor mij als boekenfreak. Ik had er nooit eerder van gehoord, waarschijnlijk ook omdat ik echte papieren boeken niet combineer met internetapplicaties... Wel heb ik ooit een poging gedaan een boek te lezen via de computer (met Adobe reader), maar dat was toch niet zo fijn als op de bank kruipen met een kan thee, een warme deken en een knisperend boek.
Ik lees gemiddeld 1 of 2 boeken per week en ja, meestal zijn dat boeken die ik heb gekocht of gehad. Mijn boekekast is dus gedurende de jaren exponentieel gegroeid, tot het huidge stadium waar ik geen plek meer heb om m'n boeken op te bergen... Wanneer je mijn huis binnen komt zie je overal boeken liggen, in stapels op de kast, in de kast, naast de kast. Maar dat betekend dus niet dat ik uitgelezen ben, in de verste verte niet! Vrijwel dagelijks kom ik weer boeken tegen die ik nog wil lezen en daar komt het nieuw ontdekte Librarything fantastisch bij van pas. Na het invoeren van de eerste 20 boeken die in me opkwamen (ja, ik las de opdracht verkeerd en dacht 20 ipv 10 boeken te moeten invoeren) ben ik gaan kijken welke mogelijkheden Librarything biedt. Ik ben vooral gecharmeerd van de recenties (alhoewel niet altijd even nuttig/boeiend) en de aanbevelingen. Deze aanbevelingen zijn funest voor mijn portomonai en de ruimte in m'n huis. Ieder door mij ingevoerd boek heeft tientallen aanbevelingen van andere gebruikers: 'als u dit boek goed vindt, spreken deze boeken u wellicht ook aan.' Dankje Librarything, voor de goede tips!
Voor archieven zou Librarything als verwijspagina (bijvoorbeeld naar diverse boeken met hetzelfde onderwerp) wel nuttig kunnen zijn. De invoering en het bijhouden van een dergelijke pagina is echter erg arbiedsintensief, het moet goed up to date gehouden worden. Ook kan je niet zomaar in de boekenlijst van iedereen kijken, ze zijn afgeschermd door een persoonlijk wachtwoord. Op deze manier denk ik dus niet dat een Librarything-pagina voor archieven echt zou kunnen werken, wat heel jammer is, want je komt op deze manier achter veel boektitels waar je anders moielijk achter was gekomen...
Ik ben zelf van plan mijn pagina goed bij te houden, ik heb bij de invoering van mijn eerste 20 boeken overal een korte beschrijving of commentaar gegeven en heb ze ook een X aantal sterren gegeven. Met het taggen kwam ik tot de otndekking dat mijn boekensmaak wel divers is, maar minder divers dan ik zelf dacht. Er staan vooral veel boeken in die op een of andere manier iets met geschiedenis te maken hebben, zoals Saints and Sinners, Odysseia, The Historian en De vrouwen van Cassanova. (Met dit laatste boek was ik overigens de aller eerste die het op haar lijst had gezet, nu vier dagen later hebben nog 25 anderen het ook toegevoegd --> leuk.) Maar om nou niet te doen alsof ik alleen maar 'intelligente' boeken lees heb ik ook een aantal crappy boeken toegvoegd die ik las (en leuk vond) zoals If you dare en Komt een vrouw bij de dokter.

Librarything is mijn nieuwe thing en zal zeker mijn boekenverslaving in de hand werken!

#17 Feesboek

2010-08-27T16:46:00.003+02:00

29 juli 2010, Cul de Sac Tilburg. Er komen twee jongens aangelopen richting het terras waar ik met een vriendin wat zit te drinken. Een van de twee ken ik, de andere niet. Er wordt uitgebreid begroet en gekust door iedereen. De voor mij onbekende jongen buigt zich naar mij toe om me drie kussen te geven waarop ik een stap achteruit doe en een gestrekte arm naar hem uitsteek. ‘Wij kennen elkaar niet, dus zullen we gewoon een hand geven?’ vraag ik. Het inmiddels legendarische antwoord wat ik terug kreeg: ‘Jawel ik ken jou wel, van Facebook.’

Social networking of anders gezegd, vrienden op internet! Zoals ik al in de blog ‘#15 macrobloggen of microbloggen’ aangaf zou ik bij dit onderwerp mijn visie geven op die vriendschap. Bij Twitter heb je volgers, bij Google buddies, bij Flickr contacts en bij Hyves en Facebook heb je vrienden. Persoonlijk spreken de termen van Twitter en Flickr mij meer aan, want contacten en volgers; dat is de precieze omschrijving van de relatie die je hebt met de mensen waarmee je via sociale netwerken in contact staat. Natuurlijk heb je tussen die contacten ook vrienden staan, maar die vriendschap is vrijwel nooit gebaseerd of ontstaan vanuit een sociaal netwerk. Het kan op die manier wel in stand worden gehouden of op onbewaakte momenten aangewakkerd worden. Maar goed, echte vrienden kan je aanraken; vasthouden als je verdrietig bent, op leunen als je dronken bent, tegenaan schelden als je boos bent of kussen als je liefdevol bent. (of andere gevoelens hebt, maar dan gaat vriendschap toch over in iets anders lijkt me…) Ik ben zelf nogal selectief in het accepteren van ‘friend requests’ op Facebook. Ik wil alleen mensen in mijn lijst die ik echt ken, aardig vind en in realtime ook wil en kan ontmoeten. Ik heb laatst een zeer leuk spelletje op het terras bij Polly Maggoo met een goede vriend van me zitten doen. Kies iemand uit de vriendenlijst van de ander, zonder dat je zelf weet wie het is en laat de ander iets vertellen over deze so called vriend. We hadden afgesproken dat iets moest vertellen over die persoon, je mocht niet zeggen ‘nee, die ken ik niet, kies maar een andere’. Het leukste van alles was dat ik geen enkele keer van deze regel gebruik heb gemaakt, maar mijn tegenspeler de regel duidelijk aan zijn laars lapte en ongeveer zo’n 15 keer heeft gezegd ‘die ken ik niet’. Heerlijk confronterend voor hem, hij is de volgende dag flink gaan schrappen in zijn vriendenlijst. Voor persoonlijke doeleinden vind ik dus een recordaantal vrienden niet nodig. De achterbuurman van de nicht van mijn beste vriendin hoeft niet te weten dat ik opstap ben geweest vorige week.
Een recordaantal vrienden is voor algemene instellingen, evenementen, organisaties, bedrijven etc. wel van belang. Hoe meer vrienden, hoe verder je informatie verspreid kan worden. Heel langzaam komen er hier en daar wat archieven op Facebook. De gesprekken over het werkelijke nut en het bereik zijn nog gaande, maar ik denk dat het wel een medium is waar we rekening mee moeten gaan houden. Zelf ben ik bezig met het bestuderen van de mogelijkheden en vooral invulling van een Facebook pagina voor ons archief. De grootste vraag bij ons is: wat zet je er allemaal op? Een sociaal netwerk is iets wat bijgehouden moet worden wil je in the picture blijven. Statusupdate, het toevoegen van evenementen of gebeurtenissen, een blog… Allemaal heel leuk, maar het kost ook veel werk en tijd. Wellicht dat ik op een later tijdstip kan vertellen of en hoe we dit hebben aangepakt.
Om af te sluiten moet ik wel iets bekennen: ook al zit ik hierboven te zeuren over vrienden die geen vrienden zijn, ik ben echt dol op Facebook. Ik kan me er goed mee vermaken, het lezen van andermans gedachten en dingen die mensen meemaken. Foto’s van Lowlands of een weekendje weg, door Facebook komt het allemaal net wat dichterbij lijkt wel en dat is ook de grote charme ervan.

(Even voor de duidelijkheid de jongen waar ik over spreek in de inleiding van mijn blog is géén Facebook vriend van me. Er is na zijn opmerking door mij toch nog steeds niet gekust, het bleef bij een awkward handshake.)

#16 Word vomit

2010-08-13T11:40:00.006+02:00

Instant messaging is iets dat al een tijdje gaande is in internetland. Vooral Windows Live Messenger, in de volksmond MSN, is al lang in gebruik. En ja, ook door mij. Met een hotmailaccount ben je vrij om MSN op je computer te installeren. Andere hotmail-gebruikers waar je emailadressen mee hebt uitgewisseld kunnen dan je chat-buddies worden. Sommige mensen hebben gigantische rijen namen van chat-buddies, ik moet het zelf doen met een rijtje van 11 personen. Niet dat ik nou z'n vreselijk naar chat-persoon ben, maar omdat ik veel mensen weiger. (nu lijkt het ineens of ik super populair ben, wat ook niet het geval is hoor!) Chatten is voor mij niet iets wat ik zomaar met jan en alleman doe. Ik vind het een moeilijke grens tussen persoonlijkheid en afstand. Wat bespreek je wel of juist niet via de chat? Het lastige van chatten is dat het zowel heel dichtbij als ver weg is. De interpretatie van het getypte woord is niet voor iedereen hetzelfde, je bent kan intiem met iemand praten, maar tegelijkertijd kan je elkaar compleet misverstaan.
Ik denk dat dit met 'professioneel chatten' een minder groot probleem is. Je bent in dat geval niet bevriend of zelfs bekend met de chatter en dus zal je geen persoonlijke dingen met elkaar bespreken. Het van te voren afgesproken zakelijke contact is voor beide partijen duidelijk.
Chatten met archieven is iets wat langzaam aan het opkomen is in Nederland. Enkele archieven hebben er al ervaring mee (zoals BHIC) en zijn er al dan niet over te spreken. Ik ben wat meer onderzoek gaan doen naar deze nieuwe vorm van dienstverlening en wat het nou precies kan toevoegen voor archieven en gebruikers. Na flink wat onderzoek moet ik zeggen dat ik nog steeds niet overtuigt ben. Chatten met een archiefmedewerker leidt in veel gevallen tot het vragen naar de bekende weg. 'Wanneer zijn jullie geopend? Welke archieven hebben jullie in huis? Is er ook informatie over mijn voorouders te vinden?' zijn vragen die zoal voorbij kunnen komen. Natuurlijk is het helpen van een potentiële klant of bezoeker belangrijk, ook als het simpele vragen betreft, maar of we hier nou extra tijd, kosten en energie in moeten gaan steken is bij mij nog de vraag...
In mijn optiek moet er in elk geval een grens worden opgesteld met betrekking tot de hoeveelheid en de duur van chatten. Logisch dat dit op professioneel gebied moet gebeuren, privé lijkt het me ook geen slecht idee om een grens te bepalen. Dit is je persoonlijke grens, geen universele! (nou maar hopen dat jouw chat-genoten dezelfde grens hanteren als jij...) Gezellig kletsen kan gemakkelijk uitdraaien op urenlang gezever over allerlei nietszeggende onderwerpen, of terwijl word vomit. Een stortvloed aan woorden die op je beeldscherm te voorschijn komen, iemand wil zijn of haar complete gedachtegang aan jou meedelen, why!?! Tja ach, misschien ben ik gewoon niet de diehard chatter waar web2.0 om vraagt. Doe mij maar een gesprek van het kaliber 'Wat voor boodschappen moet ik halen?' of 'Ga je vanavond mee naar de bios' dan voldoet de chat voor mij aan zijn functie.

#15 Macrobloggen over microbloggen

2010-07-26T09:49:00.010+02:00

Microbloggen... Op 12 maart 2010 ben ik toegetreden tot de wonderelijke wereld van Twitter. De reden voor deze toetreding: ik zag bij de voorbereiding op 23-archiefdingen ook het ding Twitter staan en bedacht mij dat het wellicht handig was als ik me vast aanmeldde. Op die manier zou ik een nuttigere blog kunnen schrijven omdat ik er dan al ervaring mee zou hebben. Mijn eerste microblog was de volgende: "Doesn't understand how Twitter works". Na een kleine vijf maanden Twitteren begrijp ik inmiddels wel hoe het werkt. De simpelheid ging aan me voorbij, ik zocht naar een dieper liggende achtergrond, een hogere betekenis. Ik kon me niet voorstellen dat het typen van één zin of het plaatsen van een fotootje alles was. Maar dat blijkt dus wel te zijn. De term microbloggen is de meest allesomvattende en duidelijke omschrijving van Twitter: je schrijft een miniblogje van een zin in de hoop dat anderen het lezen en vermakelijk, leerzaam of op zijn minst boeiend vinden. Deze 'anderen' zijn je volgers, een veel betere term dan 'vrienden'. (het hele concept 'vrienden' op internet vind ik zowieso een beetje dubieus, maar daar zal ik bij de Facebook-blog dieper op ingaan) Ik heb zelf 18 volgers en daar ben ik trots op!! De meeste ken ik wel, maar een aantal ook helemaal niet. Hoe komen die erbij om mij te gaan volgen? Mijn microblogs houden meestal niet veel meer in dan "#koffie en een #boterhammetduopenotti…i ‹3 it" of "@vickyjanetweets was t feest leuk geweest? X". Niet erg inhoudelijk, interessant voor anderen of leerzaam. Maar goed, laat die volgers maar komen, als iemand het reuze interessant vindt om te weten dat ik de nagels van mijn hond aan het knippen ben wie ben ik dan om ze die kennis te ontnemen? Ik volg 53 mensen en instellingen. De meeste berichten komen overeen met die ik zelf hierboven heb gezet, maar af en toe staat er iets leerzaams of nieuws.
Ik merk zelf dat ik meer een Facebook meisje dan een Twitter meisje ben. In principe is het niet extreem anders, maar ik heb toch een persoonlijker gevoel bij Facebook. Twitter is vooral een doorlink pagina, er staat triggers op waar mensen meer info over kunnen krijgen door de (meestal bijgevoegde) link aan te klikken.
Je zou kunnen zeggen dat Twitter een microblog met macro ambities ambities is!

#14 De leerzame zandbak

2010-07-23T15:12:00.008+02:00

Hoera, spelen in de zandbak!! Dat is lang geleden! Van spelen in de zandbak leer je van alles: je leert met elkaar te delen, ontwikkelt ruimtelijk inzicht (zandkastelen) en je leert na te denken over je handelingen (jaja oma, 'zand schuurt de maag', maar ik heb er wel van geleerd eerst te checken voor ik wat opeet). Zo blijkt het ook met de futuristische zandbak van de 23archiefdingen wiki te zijn. Ik open de pagina en denk 'hmmm, dat snap ik niet'. Begin maar met wat dingen aan te klikken, pagina's van anderen te lezen en een beetje aanrommelen met mapjes en pagina's. Oh kijk, als ik me inlog kan ik een eigen pagina maken. Een titel en natuurlijk een bijpassende tekst. Een stukje over mijn favoriete boeken. Wat is spelen op web 2.0 toch heerlijk. In de pagina van iemand anders zag ik leuke links en verwijzingen staan naar andere pagina's. Als je een van de blauw gekleurde woorden klikt, kom je meteen in de Wikipedia pagina van dat onderwerp, of een compleet andere website die ermee te maken heeft. 'Dat wil ik ook!' Maar hoe doe je dat? Weer oefenen, proberen en veel klikken en ongedaan maken. Op het moment dat ik denk 'zo'n link aanmaken zal wel ding tweehonderd zijn ofzo' komt mijn baas langs. Met het motto samen delen / samen leren in mijn achterhoofd vraag ik haar om hulp. En warempel zij weet hoe ik de gewenste links aan kan maken. Het resultaat: een mooi stukje tekst met vier verschillende links naar andere pagina's.
Deze zandbak blijkt minstens net zo leerzaam als de echte zandbak!

HIER natuurlijk het trotse resultaat van mijn zandbak-ervaring!!

#13 Sneaky Wiki

2010-07-22T15:57:00.007+02:00

Tot op de dag van vandaag dacht ik dat wiki gewoon een afkorting was van Wikipedia. Blijkbaar is wiki ‘een website waarop gebruikers samen kunnen werken aan een document of een website’. Wikipedia is zo’n samenwerking, in de vorm van een encyclopedie. Oh wacht eens even, het kwartje valt… wiki + encyclopedia = Wikipedia!
Oké, wiki dus, super handig voor grote online-communities waar men moeilijk op een andere manier met elkaar in contact kan komen. De verschillende wiki’s hebben allemaal een andere look en natuurlijk inhoud, maar de opzet blijft hetzelfde en daardoor herkenbaar. Vrijwel iedereen heeft wel eens op de meest bekende wiki, Wikipedia, gekeken en die is te herkennen uit duizenden!
Er zit een nadeel aan wiki’s, dat tegelijkertijd ook het grote voordeel is. Iedereen kan naar hartenlust aanpassingen en toevoegingen plaatsen. Het voordeel is dat men zo extreem veel kennis bij elkaar krijgt over uiteenlopende onderwerpen. Deze kennis was nooit te verkrijgen als er maar één bron achter zat. Het nadeel dat deze openheid met zich meebrengt is dat er ook veel onzin of onwaarheden worden geplaatst. Op de Radboud Universiteit werd mij vanaf dag 1 meegedeeld, herstel: dwangmatig opgelegd, dat het bekijken van Wikipedia uit den boze was. Wil je historicus worden dan dien je je te distantiëren van Wikipedia. Het mooie is dat iedereen bij het bestuderen van een nieuw onderwerp als eerste de wiki pagina opende die bij dat desbetreffende onderwerp hoorde. Om een globaal idee te krijgen is het uiterst handig, maar je moet niet blindelings op de informatie af gaan.
Het gegeven dat David Hasselhoff volgens Wikipedia de anti-christ is, is voor mij erg questionable en het bewijs van bovengenoemd nadeel!

#12 Hokjesgeest voor web 2.0

2010-07-09T14:51:00.006+02:00

Een tag, label, kaartje, naam of wat dan ook: tegenwoordig is de hokjesgeest weer helemaal hip! Op internet is tagging toch ook wel erg prettig, typ een woord en je krijgt een waslijst aan websites en onderwerpen die te maken hebben met jouw zoekterm. Voor Regionaal Archief Tilburg heb ik een tijd geleden een Delicious website samengesteld. Deze bestaat uit genealogische links; mensen die stambomen hebben uitgezocht en daar een site van hebben gemaakt. Super handig en overzichtelijk! Verder werkt het archief veel tags op de weblog. Het aanklikken van een van deze tags levert meteen resultaat op: oh kijk, in een overzicht alle weblogs over aanwinsten op een rij.
Voor mijzelf zou ik niet zo snel een Delicious pagina aanmaken. Ik ben een echte Goolge-girl en heb mijn bookmarks op mijn iGoogle staan. En wat een luxe!! Een alfabetisch overzicht van mijn liefste lievelingswebsites die, dankzij Firefox (I <3 you) netjes naast elkaar komen te staan, elk op een nieuw tabblad maar wel binnen een en hetzelfde scherm. Werk gerelateerde en persoonlijke links zijn verzameld, zoals Memorix en Facebook, Krantenbank en Hotmail. In totaal staan er 25 bookmarks in mijn pagina, die ik waar ook ter wereld kan bekijken. Mocht ik in Nieuw Zeeland op vakantie zijn en ineen toch niet meer weten welke favoriete pagina als 17de bookmark staat genoteerd, even iGoogle checken en ik ben gerustgesteld. Goed, dat is lichtelijk overdreven natuurlijk, maar ik ben wel pro-bookmarks.
Normaal gesproken ben ik toch niet erg gecharmeerd van de hokjesgeest, maar voor web 2.0 maak ik graag een uitzondering! ;-)

#11 De Therapie van 23-archiefdingen

2010-07-09T14:32:00.004+02:00

Een tussentijdse evaluatie op web 2.0 en daarmee dus ook op de cursus 23archiefdingen. Ik moet eerlijk toegeven dat het een stuk beter gaat dan gedacht. Zoals ik in mijn eerste blog nog verwachtte veel moeilijkheden tegen te komen, blijkt dat alleszins mee te vallen. Alleen Flickr werkte niet zo goed…nee laat me dat beter omschrijven: ik begreep Flickr niet, en Flickr weigerde mee te werken. Terug denkend aan wat ik heb geleerd en vooral wat ik er tegenwoordig nog mee doen blijk ik toch flink wat nieuwe kennis opgedaan te hebben. YouTube, mashups, Flickr, Google Docs en Google Maps zijn door mij veel gebruikte web 2.0 mogelijkheden. Het minst gebruik maak ik van RSS, het is wel handig, maar ik merk dat ik net zo snel adressen van websites die ik boeiend vind intik in de zoekbalk.
Het is wel echt een leerzame tocht geweest tot nu toe, ik heb nog nooit zoveel uur achter internet gezeten als de afgelopen maanden! Natuurlijk heeft dat ook wel te maken met mijn werk, maar toch ben ik nu ook thuis sneller geneigd om even wat op te zoeken en vervolgens bij compleet andere websites uit te komen. En dat gewoon omdat ik meer durf! Bang zijn van het World Wide Web hoef ik niet meer, ik sta inmiddels stevig op de grond en lees, klik, oefen en delete mij een weg door de massa’s informatie. De therapeutische werking van 23archiefdingen heeft zijn vruchten afgeworpen!

#10 Samen delen met Google Docs

2010-06-12T10:31:00.005+02:00

Ding 10 gaat over online kantoorapplicaties. Ik denk meteen online nietmachines, perforeer-apparaten en vergadertafels... tja ik ben nu eenmaal erg visueel en letterlijk aangelegd. Maar wat blijkt, ding 10 doelt op Google Docs! Gelukkig heb ik daar, sinds ik werkzaam ben bij Regionaal Archief Tilburg, wel ervaring mee. Ik kan me mijn eerste uitnodiging nog herinneren, er stond een document voor mij klaar en ík was uitgenodigd om dat te gaan bekijken. Met hartkloppingen en zwetende handen open ik het document, klaar voor de meest onwaarschijnlijk smeuïge informatie ooit! Ehm tja, het bleek dus gewoon een jaarplanning te zijn... Goed, niet zo heel boeiend, maar daardoor ben ik dus niet vergeten wat Google Docs is en hoe het werkt. Voor ik aan dit ding begon had ik zelf al wat eigen documenten gedeeld met verschillende collega's. Het is vooral handig dat je mensen ook de toestemming kan geven om iets in het document te veranderen. Op die manier kan je samen aan een bestand werken, ook al er niet tegelijk tijd voor hebt. En omdat het document dan via Google beschikbaar is (ipv de harde schijf) kan je er ook nog in je eigen tijd aan werken. Alhoewel...ik denk dat ik in mijn eigen tijd liever iets anders doe....
Het publiceren van een document op het web was me nog niet duidelijk. Tot mijn grote vreugde doet de link van 23archiefdingen, waar het voorbeeld van zo'n webpagina op staat, het niet meer. 'Sorry, de site waar je vandaan kwam stuurde je naar een niet bestaande pagina.' Potver-de-potver! Nou dan maar zelf een beetje pielen en eureka, net op het moment dat mijn baas langsloopt (dankje Isabelle) heb ik een prachtige webpagina aangemaakt met de legendarische woorden 'dit is een document'. Omdat deze site niet veel zal toevoegen aan de wereld heb ik 'm ook maar meteen weer verwijderd.
Ding 10 is mij dus wel duidelijk, het zandbak-idee van vroeger 'eerlijk samen delen' gaat ook op voor de internettende medemens.

#9 Van hier naar ....waar??

2010-06-11T13:46:00.009+02:00

Kan je je de tijd nog herinneren dat je met een of meerdere wegenkaarten op pad ging? Met de hele familie, vriendengroep of soms alleen, hup de auto in en kaartlezen maar! Zowel binnen Nederland als naar andere landen reisde men met deze belangrijke papieren in de hand. De vele grappen van talloze cabaretiers en stereotype gedachten over vrouwen en kaartlezen bewijzen hoe diep dit in onze maatschappij geworteld zat. Maar wees eens eerlijk, wie is er onlangs nog met een wegenkaart naar Frankrijk gereden? Met de TomTom kom je overal zonder dat je hoeft op te letten, heerlijk toch? Nou niet echt, want ik vind de reis ergens naar toe ook altijd al een deel van de beleving. Met een pratende machine let je niet meer op de omgeving, maar check je om de paar minuten of je nog wel in de richting van de pijl aan 't rijden bent. Heel handig, maar dat is dan ook alles. (Ik ben zo'n twee jaar geleden, uit protest tegen de TomTom, samen met mijn vriend, naar Denemarken gereden zonder navigatie en mét wegenkaart.)
Google maps lijkt op het eerste gezicht een klein beetje op een wegenkaart, je hebt een overzicht van de hele wereld en als je maar genoeg inzoomt, kan je ieder mysterieus steegje zien. Tegelijkertijd kan het ook fungeren als navigatie. Wanneer je een route uitstippelt en uitprint, kan je zo de weg op. Ik denk dat het een goede combinatie is van deze twee, want een geprinte route moet immers nog steeds gelezen worden.
Ik zelf gebruik Google maps vooral tijdens mijn werk. Wanneer een bezoeker mij vraagt om informatie over een bepaald gebouw, straat of adres check ik meestal ook even Google maps. Op die manier kijk ik ook meestal even naar de Streetview van die bepaalde plek. Ideaal om meteen een beeld te kunnen vormen bij de gestelde vraag. Ik denk daarom ook dat deze website, inclusief Streetview, een onmisbare bron van informatie is geworden voor iedereen. Stiekem is het best wel leuk om even de straat te bekijken van je geheime liefde, je vrienden, je oude basisschool etc. Alle is ineens bijna letterlijk binnen handbereik. Zo ben ik onlangs naar New York geweest en wist ik het adres van een leuk restaurant. Thuis via Google maps opgezocht waar het is, hoe de buurt eruit ziet en hoever ik moet lopen vanaf mijn hotel. En dat allemaal vanuit Tilburg in mijn knusse huispak met de hond op schoot en een kop thee in de hand.
Met Google maps heb je de wereld in een 'doos' op je bureautafel staan...

#8 MeTube

2010-05-21T16:19:00.012+02:00

Ding 8 is voor mij absoluut bekend terrein. Dit is iets waar ik zeker wel wat vanaf weet en waar ik veel ervaring mee heb. Filmpjes opzoeken op YouTube is een bezigheid waar ik mij goed mee kan vermaken. Hoewel ik snel zonder inspiratie zit (wat zal ik nu weer opzoeken?), als ik iets weet dan bekijk ik het meestal meteen. Dat zijn eigenlijk voornamelijk trailers van films die ik nog wil zien, of die nog uit moeten komen. Het fijne van YouTube is dat er altijd verschillende suggesties worden gegeven met filmpjes die wellicht ook nog leuk zijn. Een beetje het idee van 'als u dit filmpje leuk vindt, kijk dan ook eens deze opties'. Op die manier heb ik vaak filmpjes gezien waar ik anders nooit bij uit was gekomen. Maar de hoge 'troep-factor' van YouTube moet niet vergeten worden. Hoe vaak ik wel niet naar een of ander belachelijk stukje heb zitten kijken en ondertussen dacht 'wie zit deze troep erop? Erger nog; waarom kijk ik hier naar?' Een mooi voorbeeld daarvan is het filmpje Kleiner Hai (dankje Irene). Een nogal bijzondere vrouw die een nogal vreemd liedje zingt...

Gelukkig zijn er ook zeldzame gevallen die duidelijk maken dat YouTube je ook succes kan brengen. Een aantal mensen zijn door middel van hun eigen upload bekend geworden, zoals Esmee Denters. Het inzetten van YouTube kan een persoon, groep of bedrijf ook een gezicht geven. Gartis reclame op een zeer laagdrempelige manier. Regionaal Archief Tilburg heeft hier ook gebruik van gemaakt. Diverse filmpjes van uiteenlopende onderwerpen zijn te bekijken. Hierdoor wordt het beeld dat mensen van archieven hebben minder stoffig en veel meer van deze tijd en naar mijn idee optimaal gebruik van Web 2.0. Even een leuk weet je, als je 'archief' invoert als zoekterm krijg je als aller eerste suggestie een filmpje van Regionaal Archief Tilburg --> ik glunder trots naar mijn beeldscherm.

Bij deze blog is het de bedoeling ook een leuk filmpje te plaatsen. Mijn geheugen draait op volle toeren om te bedenken welk stukje ik leuk genoeg vind om iedereen te laten zien. Ga ik voor iets schattigs? (franse bulldog puppies voor het eerst buiten) Iets grappigs? (Jan Jaap van der Wal in Dit was het Nieuws) Iets engs? (de trailer van The Decent) Iets grofs? (kabouter Wesley) Uiteindelijk heb ik gekozen voor een filmpje waar ik zelf al meerdere keren zo vreselijk hard om heb moeten lachen. Het is een stukje uit het nieuws van enkele weken geleden. De president van Oekraine weet een presidentiële taak zeer gedenkwaardig te maken.
Ik ben blij met YouTube (en andere sites die filmmateriaal aanbieden), het biedt leerzame en nutteloze ontspanning op momenten dat ik daar behoefte aan heb.

From now on, let's call it MeTube!

#7 Jaël lieft Flickr, part 2

2010-05-20T13:04:00.011+02:00

'Verder ontdekken van Flickr' is de opdracht bij Ding 7, dat is toch wel te doen? Spelen met Flickr en dan ook nog eens wat leren...ik zeg "doe mij nog zo'n opdracht!" Mashups is een term die mij absoluut niet bekend in de oren klinkt en het zet mijn gedachten meteen in de richting van aardappelpuree (denk Engels). Maar aardappelpuree en Flickr is lijkt mij geen gewenste combinatie, sterker nog, ik zou niet eens weten hoe je die twee kan combineren...
Mashups blijken toepassingen te zijn waarbij een site verschillende gegevens van een andere site gebruikt (zoals de foto's op Flickr). Om dit uit te testen heb ik via de geweldige site bighugelabs.com een aantal leuke trucjes met mijn foto's uitgehaald, zoals het voorbeeldje hierboven.
Naast mashups moest er bij Ding 7 ook nog naar Creative Commons gekeken worden. De visie hierachter is mij wel duidelijk en zou goed kunnen werken. Persoonlijk zou ik echter liever niet willen dat iedereen 'zomaar' mijn foto's kan gebruiken. Foto's zijn toch een soort van eigendom, het is mijn herinnering, mijn plaatje, mijn wereld. Het moet wel gezegd worden dat met een beetje knip-en-plak werk mijn foto's super makkelijk over te nemen zijn. Ik kan wel denken "aan mijn plaatjes mag je niet komen", maar dat zal veel mensen heus niet tegenhouden. Met dat in gedachten zijn de vier licenties van CC toch wel nuttig, dan weet je precies waar je aan toe bent. Via flickr.com/creativecommons kan je de licentie bij je eigen pagina veranderen veranderen. Eigenlijk wil ik niet dat iedereen mijn foto's zomaar kan gebruiken, dus na grondig onderzoek besluit ik voor de optie none (all rights reserved) te kiezen. Of dit nou echt veel nut heeft weet ik niet, maar voor mijn gemoedsrust is het in ieder geval een prima oplossing...

Flickr was al mijn vriend, maar nu met de diverse mashups kan ik zeggen dat Flickr en ik een nog hechtere band hebben gekregen!

Functioneel Naakt

2010-04-19T09:43:00.004+02:00

Terwijl ik onder de douche sta vraag ik me af 'wat is functioneel naakt?' Meteen denk ik 'dit, hier, nu', want Palmolive op je nieuwe spijkerbroek geeft zo'n troep.

Functioneel naakt is naaktheid met een functie, het dient ergens voor. Naaktmodellen voor de schilderkunst of naakte protesten tegen bont zijn in mijn optiek toch wel functioneel.

De hedendaagse tvseries hebben besloten dat stokje ook op te pakken. Te pas en te onpas verschijnen acteurs en actrices compleet naakt in beeld. In de serie Spartacus, blood and sand hebben ze naar mijn idee zelfs een afspraak in het contract staan waarbij iedere acteur minstens vijf minuten per aflevering compleet bloot te zien moet zijn. En dan niet van dat het-lijkt-zo-maar-het-is-niet-echt bloot, maar volledig 'full frontal' hupsakee voor- én achterkant. Manu Bennett blijkt deze contractafspraak ten volste te benutten.

Maar dit is absoluut niet de enige serie die het naaktzijn heeft ontdekt: True Blood, The Tudors en vele andere series besluiten het 'functioneel naakt' een nieuwe richting op te sturen. Wat mij verbaast is dat de actuers, zowel onbekend als bekend, hier totaal geen problemen mee hebben. Jonathan Rhys Meyers likt ongegeneerd aan diverse vrouwenborsten, waarop ik denk 'waar is de tijd gebleven van doen alsof??' Ik ben toch niet erg preuts aangelegd, maar een tvserie kijken met de gordijnen open levert tegenwoordig wel wat vreemde blikken van de voorbijgangers op. De vraag is of deze series functioneel naakt aanbieden, of is het onfunctioneel? Wanneer is naaktzijn eigenlijk onfunctioneel? Als je in je blootje boodschappen gaat doen bij de Albert Heijn lijkt me dat niet erg functioneel. (alhoewel sommige medeboodschappers er op dat moment wellicht anders over denken) Naaktheid in de tvseries is toch vaak wel onderdeel van een andere handeling en het is toch erg lastig liefde bedrijven in een compleet zestiende eeuws kostuum. Oké dan, die valt onder het kopje 'functioneel'.

Volgens mij wil men met deze beelden ook graag wil shockeren, iets waar de makers van Spartacus het aller best in zijn geslaagd. 'Kijk eens wat wij durven te laten zien, wij doorbreken een taboe!' Wellicht geldt dit voor de gemiddelde Amerikaanse kijker een openbaring, maar voor ons Nederlanders is het bin there done that. De film Turks Fruit was in 1973 op 't randje, dan hebben we het dus wel over een kleine dertig jaar geleden. Shockeren kan de functie hebben om mensen buiten hun eigen kaders te laten denken en wanneer door middel van blote acteurs gebeurt is dat volgens mij prima te doen...en functioneel!

Taboes doorbreken, een statement maken of gewoon een onderdeel van dagelijkse handelingen; ik besluit dat mijn invulling van de term 'functioneel naakt' de afgelopen tijd een geheel nieuwe invulling heeft gekregen.
....en dat ik nu iedere week naar blote gladiatoren zit te kijken is een prettige bonus ;-)

#6 Jaël lieft Flickr

2010-03-12T13:14:00.007+01:00

Diegene die afgelopen week mijn blog hebben bekeken, zullen hebben gezien dat Flickr en ik geen beste vrienden waren, beter gezegd, we hadden nogal ruzie met elkaar. Nou ja, ik had ruzie met Flickr, want Flickr weigerde te luisteren. Maar met liefde kom je verder, dus heb ik besloten Flickr nog een kans te geven en wat blijkt: een liefdevolle samenwerking levert precies op wat ik in gedachten had.
Ding 6 stond zeer hoog in mijn lijkt-me-heel-leuk-lijstje van 23 archief dingen. Ik ben dol op foto's, van vroeger of nu, vrienden of mezelf het maakt mij niet zo veel uit. 'Een foto zegt meer dan duizend woorden' is een bekende uitspraak die eigenlijk toch een kern van waarheid bevat. Een foto geeft een beeld weer, er hangt een emotie aan en een verhaal. Zoiets is in een oogopslag te zien, je hoeft er geen studie voor gedaan te hebben, geen talenknobbel te bezitten of jaren van levenservaring achter je te hebben. Foto's geven je een kijkje in de gedachten van de maker en wat is er nu persoonlijker dan dat?
Toch geven foto's een vertekend beeld van iemands leven. Gedurende de tijd dat je opgroeit en volwassen wordt maak je foto's van de dingen om je heen waar je een prettig gevoel van krijgt, zoals vrienden, een verjaardag, vakanties enz. Je opvoeders leggen je eerste stappen vast (zowel letterlijk als figuurlijk). Wanneer je door je fotoboek bladert krijg je dat gevoel van 'oeje-ouwe-tijd', dat is ook wat een fotoboek zo bijzonder maakt. Maar je intens gelukkige leven zoals op de foto's is onwerkelijk. Natuurlijk zijn er momenten, hopelijk heel veel, dat je vreselijk gelukkig bent, maar die worden afgewisseld met de mindere momenten. Waar zijn bijvoorbeeld de foto's van het verlies van mijn kat? De keer dat mijn jeugdliefde de verkering afbrak? Het moment waarop ik door de ambulance met spoed naar het ziekenhuis werd gebracht vanwege een auto-ongeluk? Dit zijn ook herinneringen van het leven, de alledaagse (en minder alledaagse) problemen en dilemma's waar je als mens tegen aan loopt. Maar nee, deze herinneringen zijn niet de moeite waard om vast gelegd te worden, nee herinnerd worden aan nare gebeurtenissen doen we liever niet. Het leven moet mooi, vrolijk en kleurig overkomen, vooral als het fotoboek tijdens het jaarlijks familie uitje weer eens op de koffietafel komt te liggen. 'Kijk eens hoe geweldig ons leven is!'
Het heerlijke aan de mens is dat wij graag meten met een dubbele standaard. Oh nee geen foto's van ons eigen verdriet, maar in de krant zie we 'graag' een doodgeschoten man liggen. Dat maakt het artikel levendig, het beeld bij het verhaal compleet. De tv en de kranten publiceren veel narigheid en onder het kopje 'nieuwswaarde' kan het de mens niet heftig genoeg zijn. Wie wil er nou een foto van een pas geboren kalfje op de voorpagina? Doet u mij maar een oorlogsfoto en als het kan ook graag een uitgehongerd kind. Ook roddelbladen kunnen er wat van. Ze geven veel geld uit aan die ene foto van Paul Witteman huilend in zijn keukentafel. 'Dat maakt hem zo lekker menselijk.'
De grens tussen te persoonlijk en vermakelijk is flinterdun. Voor de meeste mensen is acceptatie van nare foto's een kwestie ver-van-mijn-bed-show; zolang het gaat over de ander is het geen probleem. Het zien van narigheid zorgt natuurlijk ook voor een stukje rust voor de kijker, de nare beelden zijn immers niet van hem, hij zit lekker thuis op de bank in de krant te bladeren. Afstand vs. nabijheid is naar mijn idee de belangrijkste boodschap van een foto. Nabijheid met fijne dingen, kijk naar mijn huis, naar mijn vakantie en de eerste weken van mijn dochter. Afstand met nare dingen, oorlog in een derde wereld land, een dode vrouw tijdens een opstand en uitgehongerde kinderen in Afrika.

Ik zelf wil liever ook geen fotoboek gevuld met tranen, bloed, angst en boosheid, maar het zijn wel de momenten die we ons toch bij blijven. Vrijwel iedereen kan zich ontzettend verdrietige of nare dingen uit zijn of haar leven herinneren. Misschien is juist deze sterke herinnering genoeg, daar hoeft geen beeldmateriaal bij. Zoals ik al zei, een foto roept een emotie op, wanneer je deze emotie al sterk ervaart heb je de foto wellicht niet nodig.
Om deze wat maatschappijkritisch uitgevallen blog af te sluiten heb ik een fotocollage gemaakt van de Fijne dingen des Levens, waarbij de kijker een blik kan werpen op mijn fijne fotoleven, zoals het uitlaten van mijn hond, een mode fotoshoot onderwater en een pakje sigaretten in m'n laars omdat ik geen zakken heb.

Ik ben wel een kleine dankbetuiging verschuldigd aan Ans en Astrid..... dank jullie wel voor 't helpen.

Created with flickr slideshow.

#5 meer, meer, meer

2010-03-08T09:46:00.003+01:00

Na mijn eerste officiële kennismaking met RSS feeds ben ik afgelopen week maar eens verder gaan kijken dan mijn neus lang is. En wat ontdek ik: een heleboel sites bieden een feed aan die ik regelrecht op mijn iGoogle pagina kan zetten! Eureka, wat een feest! Buienradar, Wikipedia, Nationaal Archief nieuws, Bhic en vele anderen versieren mijn pagina en trekken mijn aandacht met boeiende informatie. Wat is internet toch handig...
Het kijken bij collega's en collega bloggers heeft me ook opweg geholpen. Op het moment dat ik een feed 'moest' zoeken voor ding 4 kon ik ineens nergens meer opkomen. Goh, welke sites bezoek ik eigenlijk vaak? Wat vind ik boeiende informatie? Waar wil ik van op de hoogte blijven? Door te vragen, lezen en overleggen kom ik erachter dat er tal van nuttige feeds voor mij op internet aanwezig zijn.
Pas maar op internet wereld, I have arrived!

#4 Extreem op de hoogte met RSS...

2010-03-01T11:21:00.003+01:00

Zo het duurde even voor ik aan Ding 4 ben begonnen, maar dan heb je ook wat!

Met RSS ervaar ik ineens een overkill aan informatie, blogs, nieuwsberichten en een breed scala aan allerhande weetjes...

Het klinkt moeilijk en al zuchtend open ik ding 4 met de wetenschap dat mijn computer / internet vaardigheden vast niet aan het niveau van RSS gaan voldoen. Ik voorzie een middag van zoeken, uitproberen, toevoegen en wissen. Maar wat blijkt: onbewust ben ik al op allerlei websites en blogs geabonneerd! Oh ja, mijn internetzelfvertrouwen stijgt met de minuut. Via mijn igoogle pagina (ontdekt dankzij een collega, dankjewel Ans) ben ik al op verschillende feeds geabonneerd, zoals de weblog van het Regionaal Archief Tilburg, 23-archiefdingen en natuurlijk Facebook. Ook verschillende blogs staan in mijn abonnementenlijstje. RSS? Oh dat is helemaal mijn ding ;-)

Maar laat ik wel met beide benen op de grond blijven staan, mijn visie op al die abonnementen is toch wel wat dubbel. Aan de ene kant is het heerlijk om van alles op de hoogte te blijven. Wanneer een goede vriendin besluit haar vakanties foto's op Facebook te zetten wil ik dat nauurlijk meteen weten! Maar of ik ook op de hoogte wil zijn van een vage kennis die niet weet hoe ze haar nieuwe kat moet gaan noemen? Zo is het met de meeste feeds: vaak zit er wel interessante informatie bij, artikelen of nieuwsberichten die ik zonder abonnement wellicht niet of te laat gelezen had, maar lang niet altijd. De scheiding tussen wat interessant en nuttig is wordt steeds kleiner, iedereen wil meer weten, meer internetvrienden en meer updates van vanalles en nog wat. Zoals ik al aangaf: een overkill aan informatie komt mijn huiskamer binnen. Het is aan mij om een filter te zetten op dat wat ik wil weten en dat wat er eigenlijk niet toe doet.

Zo blijkt ding 4 dus toch wat meer voeten in de aarde te hebben dan ik voorheen dacht...

Voor iedereen die een druk weekend heeft, aan een stageweek begint of een deadline-week tegemoed gaat...

2010-01-29T17:36:00.003+01:00

#3 De grote ontdekkingstocht

2010-01-29T14:40:00.003+01:00

Bij het derde archief-ding; het beginnen van je ontdekkingstocht, krijg ik sterke goede-oude-tijd-gevoelens. Een ontdekkingstocht roept bij mij beelden op van rennen door het bos met de stratego-vlag (zeer essentieel in levend stratego, voor diegenen die nu denken ???), vossenjacht door Goirle, mijn aller eerste dag op de middelbare school, mijn eerste vriendje....
Al deze herinneringen roepen warme gevoelens op, dus bij het zien van ding 3 denk ik meteen 'ah fijnheid!' Maar een ontdekkingstocht via het web lijkt me toch wat passiever dan de beelden die ik uit mijn jeugd naar boven krijg. Werken met web 2.0 is dat iets wat aan mijn lijstje van 'fijnheid' toegevoegd gaat worden? Als ik op de blogs van mijn collega's kijk wordt ik stiekem wel een beetje jaloers. Wauw, zij zijn al zo ver, hun webpagina's zien er stuk voor stuk prachtig uit met foto's, filmpjes en zeer leuke en soms persoonlijke blogs. Met dat in het verschiet krijg ik steeds meer zin in mijn ontdekkingstocht. Ik zit al te bedenken wat voor foto's ik zal plaatsen (van mijn hond misschien?), waar ik nog allemaal over wil schrijven, hoe ik de resterende 20 dingen zo ga leren dat ik er ook echt wat mee kan... te veel om op de noemen.
In het verleden heb ik al enkele keren gereageerd op blogs, van zowel collega's als vrienden. Het is leuk om te laten weten dat je iemands blog heb gelezen, als blogger is het fijn om reacties te krijgen op dat wat je schrijft. Of je nu over asfaltkonijnen of de werking van google blogt, iedereen wil gelezen worden.

.......en dus ook ik.......

#2 Eigen weblog

2010-01-22T11:12:00.004+01:00

3....2....1....start! Daar ga ik dan, begonnen aan mijn aller eerste weblog. Wat moet dat toch gaan worden?! Een dagboek? Alle daagse klets? Een week-journaal? Of een formele weergave van mijn 23 dingen proces?
De eerste stap is in elk geval gemaakt en na flink wat zoeken, proberen, fouten maken en instellingen wissen, ben ik nu de trotse eigenaar van een roze blog (ja, ik blijf een meisje-meisje) , inclusief titel en profielfoto! Wie had dat gedacht van deze a-technische en computer-fobische vrouw.
Men verwacht dat mensen van mijn generatie veel kennis hebben van computers en alles wat daarbij komt kijken. Wij zijn immers de kinderen van de computergeneratie. Maar is dat wel zo? Het is inderdaad waar dat de computer werd ontwikkeld en zijn intrede deed in de tijd dat ik kind was. Maar om nou te zeggen dat ik ermee op gegroeit ben, is toch wat overdreven. Een computer was 15 jaar geleden nog erg prijzig en niet iets wat iedereen in huis had. Zelfs op de middelbare school waar ik les kreeg waren maar 10 computers voor alle studenten beschikbaar. Ik denk dat de computergeneratie dus een paar jaar later ligt dan over het algemeen wordt aangenomen.
Met 23 dingen gaat er een internetwereld voor mij open. Web2.0 is iets waar ik nog maar erg weinig ervaring mee heb (op het gebruik van Facebook na). Voor mijn baan als medewerker dienstverlening in het Regionaal Archief Tilburg lijkt web 2.0 een hele goede, nuttige en belangrijke ontwikkeling. Door middel van internet zullen we dichter bij de bezoekers kunnen komen en kan er een wisselwerking ontstaan tussen diverse groepen mensen, die allemaal van grote waarde zullen zijn voor het archief.

Mijn eigen zoektocht naar alles wat web 2.0 te bieden heeft is reeds begonnen en mijn pad is hopelijk bezaaid met openbaringen, verassingen en wellicht frustraties!